Bəzən ən doğru cavablar danışmaqda deyil, susmaqda gizlənir.
Sükut sadəcə səssizlik deyil. Bəzən sükut insanın özünü eşidə bildiyi yeganə yerdir.
Gün ərzində o qədər səsin içində yaşayırıq ki, öz düşüncələrimizin səsini eşitmək çətinləşir. Telefonlar, mesajlar, insanların fikirləri, işlər, planlar… Hər şey bizdən nəsə istəyir.
Amma heç kim bizdən sadəcə dayanmağı istəmir.
Bəzən bir neçə dəqiqəlik sükut belə kifayətdir.
Heç nə etmədən oturmaq.
Telefonu kənara qoymaq.
Gözlərini yummaq.
Və özündən soruşmaq:
“Mən əslində nə hiss edirəm?”
Bəzən cavab dərhal gəlmir. Bu da normaldır.
Çünki bəzi sualların cavabı düşünərək yox, səssiz qalaraq üzə çıxır.
Sükut nəyi dəyişir?
Sükut problemləri yox etmir. Keçmişi dəyişmir. Həyatı bir anda asanlaşdırmır.
Amma bizə özümüzə kənardan baxmaq üçün bir az məsafə verir.
Bəzən bir qərarı niyə vermək istədiyimizi, bir insandan niyə uzaqlaşdığımızı və ya əslində nəyə ehtiyacımız olduğunu yalnız hər şey sakitləşəndə anlayırıq.
Bəlkə də axtardığın cavab heç vaxt uzaqda olmayıb.
Sadəcə onun səsini eşitmək üçün ətrafındakı səsi bir az azaltmaq lazım idi.
Bu gün bir az sus.
Özünü düzəltmək üçün yox.
Hamının gözlədiyi insana çevrilmək üçün yox.
Sadəcə özünü eşitmək üçün.
Çünki bəzən ən vacib söhbət başqa biri ilə deyil, insanın öz içində baş verir.
Və bəzən ən doğru cavab bir cümlə deyil.
Sadəcə içində yaranan sakitlikdir. ✨