Bazen en doğru cevaplar konuşmakta değil, susmakta gizlidir.
Sessizlik sadece sessizlik değildir. Bazen insanın kendini duyabildiği tek yerdir.
Gün boyunca o kadar çok sesin içinde yaşıyoruz ki kendi düşüncelerimizin sesini duymak zorlaşıyor. Telefonlar, mesajlar, insanların fikirleri, işler, planlar… Her şey bizden bir şey istiyor.
Ama hiç kimse bizden sadece durmamızı istemiyor.
Bazen birkaç dakikalık sessizlik bile yeterlidir.
Hiçbir şey yapmadan oturmak.
Telefonu bir kenara bırakmak.
Gözlerini kapatmak.
Ve kendine sormak:
“Ben aslında ne hissediyorum?”
Bazen cevap hemen gelmez. Bu da normaldir.
Çünkü bazı soruların cevabı düşünerek değil, sessiz kalarak ortaya çıkar.
Sessizlik neyi değiştirir?
Sessizlik sorunları ortadan kaldırmaz. Geçmişi değiştirmez. Hayatı bir anda kolaylaştırmaz.
Ama bize kendimize dışarıdan bakabilmek için biraz mesafe verir.
Bazen bir kararı neden vermek istediğimizi, bir insandan neden uzaklaştığımızı ya da aslında neye ihtiyacımız olduğunu ancak her şey sakinleştiğinde anlarız.
Belki de aradığın cevap hiçbir zaman uzakta değildi.
Sadece onu duyabilmek için etrafındaki sesi biraz azaltman gerekiyordu.
Bugün biraz sus.
Kendini düzeltmek için değil.
Herkesin senden beklediği kişiye dönüşmek için değil.
Sadece kendini duyabilmek için.
Çünkü bazen en önemli konuşma başka biriyle değil, insanın kendi içinde gerçekleşir.
Ve bazen en doğru cevap bir cümle değildir.
Sadece içinde oluşan huzurdur. ✨