Bəzən həyatımızı dəyişdirən şeylər böyük qərarlar deyil, hər gün təkrarladığımız kiçik vərdişlər olur.

Səhər oyandıqdan sonra telefona baxmaq, günə bir stəkan su ilə başlamaq, hər gün bir neçə səhifə kitab oxumaq, bir işi “sonra edərəm” deyə təxirə salmaq… Bunların hər biri kiçik görünür. Amma həyatımız əslində məhz bu kiçik seçimlərin təkrarından yaranır.

Bir gün etdiyin bir şey çox böyük fərq yaratmaya bilər. İki gün də. Hətta bir həftə sonra belə nəticəni hiss etməyə bilərsən. Amma davam etdikcə kiçik bir hərəkət vərdişə, vərdiş isə həyatının bir hissəsinə çevrilir.

Bəs hansı vərdişi seçməliyik?

Bəzən dəyişmək üçün həyatımızı başdan-ayağa yenidən qurmağa çalışırıq. Daha çox işləmək, daha çox oxumaq, daha sağlam yaşamaq, daha yaxşı insan olmaq…

Sonra siyahı o qədər böyüyür ki, heç birindən başlaya bilmirik.

Bəlkə də bunun əvəzinə bir kiçik şeylə başlamaq kifayətdir.

Hər gün 10 dəqiqə kitab oxumaq.
Gündə bir dəfə sakitcə düşünmək.
Bir işi vaxtında bitirmək.
Özünə verdiyin kiçik bir sözü tutmaq.

Çünki dəyişiklik həmişə böyük addımla başlamır.

Bəzən sadəcə bu gün dünəndən bir az fərqli olmaqla başlayır.

Özündən soruş:

Bu gün təkrar etdiyim hansı kiçik şey məni olduğum insana çevirir?

Və daha vacibi:

Əgər bunu hər gün etməyə davam etsəm, bir il sonra kim olacağam?

SparkleWise dünyasında bəlkə də ən maraqlı sual budur: həyatımızı dəyişdirən qığılcım həmişə böyük olmalıdırmı?

Bəlkə də yox.

Bəzən ən böyük dəyişikliklər ən kiçik qığılcımla başlayır. ✨

Bəzən ən doğru cavablar danışmaqda deyil, susmaqda gizlənir.

Sükut sadəcə səssizlik deyil. Bəzən sükut insanın özünü eşidə bildiyi yeganə yerdir.

Gün ərzində o qədər səsin içində yaşayırıq ki, öz düşüncələrimizin səsini eşitmək çətinləşir. Telefonlar, mesajlar, insanların fikirləri, işlər, planlar… Hər şey bizdən nəsə istəyir.

Amma heç kim bizdən sadəcə dayanmağı istəmir.

Bəzən bir neçə dəqiqəlik sükut belə kifayətdir.

Heç nə etmədən oturmaq.
Telefonu kənara qoymaq.
Gözlərini yummaq.
Və özündən soruşmaq:

“Mən əslində nə hiss edirəm?”

Bəzən cavab dərhal gəlmir. Bu da normaldır.

Çünki bəzi sualların cavabı düşünərək yox, səssiz qalaraq üzə çıxır.

Sükut nəyi dəyişir?

Sükut problemləri yox etmir. Keçmişi dəyişmir. Həyatı bir anda asanlaşdırmır.

Amma bizə özümüzə kənardan baxmaq üçün bir az məsafə verir.

Bəzən bir qərarı niyə vermək istədiyimizi, bir insandan niyə uzaqlaşdığımızı və ya əslində nəyə ehtiyacımız olduğunu yalnız hər şey sakitləşəndə anlayırıq.

Bəlkə də axtardığın cavab heç vaxt uzaqda olmayıb.

Sadəcə onun səsini eşitmək üçün ətrafındakı səsi bir az azaltmaq lazım idi.

Bu gün bir az sus.

Özünü düzəltmək üçün yox.

Hamının gözlədiyi insana çevrilmək üçün yox.

Sadəcə özünü eşitmək üçün.

Çünki bəzən ən vacib söhbət başqa biri ilə deyil, insanın öz içində baş verir.

Və bəzən ən doğru cavab bir cümlə deyil.

Sadəcə içində yaranan sakitlikdir. ✨